Toen we donderdag op de luchthaven aankwamen bleek dat onze vlucht weer met een uurtje was vertraagd. Deze keer bleek wel de goeie keer te zijn en we konden vertrekken. Het voordeel van een klein vliegtuigje is dat er maar 20 man moet instappen en dat je 10 minuten later al aan het opstijgen bent.

Eerst dacht ik dat het fout zou gaan, want na enkele luchtzakken begon mijn maag al te keren. Maar eens boven het wolkendek stabiliseerde alles zich en kon ik even gerust ademhalen. Een half uurtje later kon de landing al worden ingezet en werd het weer eventjes lastig voor mijn maag. Maar alles ging snel voorbij en even later werd het vliegtuig aan grond gezet. En die 'grond' kan je letterlijk nemen, want de landingsbaan daar bestaat enkel uit verharde grond en wat gras. Da's ook de reden waarom er regelmatig vluchten worden afgelast of uitgesteld. Als het even regent, moet heel die baan weer opdrogen.

Soit, we zaten in de brousse, wat je ook dadelijk kon voelen aan de luchtvochtigheid. Van 3800m in La Paz naar 200m in Rurrenabaque, van de hoogte zouden we hier dus enkele dagen geen last meer hebben.

Met enkele andere toeristen konden we met een minibusje even later richting dorpje rijden. Het heeft eigenlijk iets weg van Montañita, maar dan iets groter, iets properder en vooral veeeel warmer!

Ons hotelletje is in orde, maar de ventilator zal de hele nacht blijven opstaan, want het is hier net of je in een sauna zit, maar dan zonder de gelegenheid om af en toe in het zwembad te duiken. Nog gaan eten in een visrestaurantje en daarna nog een douche vooraleer te gaan slapen. Met echter een zeer tijdelijk effect, want 5 minuten later ben je hier weer aan het zweten.

De volgende dag een klein ontbijtje en dan naar het reisbureau waar het vertrekpunt is voor onze tocht richting de lodges. We vertrekken met drie 4x4 jeeps voor een tocht van bijna 4 uur. Het is warm, zweterig en onze chauffeur geeft flink plankgas. De weg bestaat uit zand, stenen en putten, maar het is bijna steeds rechtdoor en die Toyota Landcruisers stuiven eroverheen. Door zijn sportieve rijstijl steekt onze chauffeur al snel de andere 2 voorbij, maar even later begint de motor wat te sputteren en staan we stil. Even wachten op de anderen, wat sleutelen aan de motor en we kunnen weer verder. Dat de 2e jeep die ons heeft geholpen op zijn beurt niet meer kan starten vindt onze chauffeur niet zo belangrijk meer. Adelante! (vrij vertaald = Gaan met die banaan!)

Uiteindelijk arriveren we toch allemaal aan de rand van het Madidi National Park. Eerst nog een lunch en dan met zijn allen richting de motorboten. Buiten de 3 jeeps van onze organisatie zijn er nog verschillende anderen, zodat we toch met een boot of 10 verspreid de rivier opgaan.

Het zijn een soort van houten lange kano's met een buitenboordmotor, maar al bij al redelijk comfortabel en we zijn klaar voor een tochtje van 3u in de brandende zon. We zouden het dubbel zo snel kunnen afleggen, maar de eerste dag kijken we natuurlijk uit naar alle dieren die we zullen tegenkomen en onze gids neemt ruimschoots de tijd om te stoppen waar nodig. Al dadelijk is het van 'oh' en 'ah', want de rivieroevers bulken echt van de dieren. Teveel om op te noemen, maar hier toch een poging: alligators, schildpadden, een soort van grote knaagdieren (precies een hamster, maar dan 100 keer zo groot, echt grappig), paradijsvogels, ibissen, reigers, aalscholvers, visarenden, zwarte arenden, toekans, aapjes en ja, zelfs roze dolfijnen :-)

Na een tijdje wordt het zelfs gewoon, want na de 100ste alligator kijk je natuurlijk niet meer verbaasd op.

Echt een heel mooi tochtje, het is net alsof je door een grote dierentuin vaart, maar dan in het echt. Aangekomen in onze lodge hebben we wat tijd voor een drankje en dan varen we even verder naar een plek aan de oever waar we kunnen genieten van de zonsondergang. Ook al is de zon bijna onder, het blijft pokkewarm en ik blijk gewoon onophoudelijk zweten. Ik betwijfel of ik het in heel mijn leven al ooit zo warm heb gehad. Na het avondeten dan toch even tijd voor een douche. Nog even wat schommelen in een hangmat en nog wat napraten met de rest van onze groep. In ons kleine groepje zitten we dus met 2 Belgen en nog 3 Engelse meisjes: In de andere 2 groepen zitten er Amerikanen, Canadezen en een Hollands meisje.

De volgende dag was er eentje om in te lijsten. Het begon al met een heerlijk ontbijt, donuts, pannenkoeken met dulce de leche (een soort van caramelachtig beleg, wat heel populair schijnt te zijn in heel Zuid-Amerika) en citrusvruchten a volonte. Buikje vol en daarna op zoek naar anaconda's. De tocht ernaar toe was wel redelijk vermoeiend. De gidsen hadden er wel op aangedrongen dat we elk 2 liter water meenamen en dat was een wijze raad. Tijdens een lange wandeltochtdoor steppegras van ongeveer 1m hoog in de brandende zon, was elk miniem briesje meer dan welkom, want dit was echt bakken en braden. Daarna gingen we tussen de verkoeling van de bomen op zoek naar onze geschubde vrienden.

Na een half uurtje zoeken vond onze gids dan toch een nest met 2 anaconda's in een spelonk van een boom. Die slangen zijn echt niet groot, dus helemaal niet zoals in de film, maar het blijven toch wurgslangen, dus wel opletten.

Na de tocht terug en onze lunch konden we genieten van een siësta van 3u, yes!

Daarna terug de boten op voor een tochtje op de rivier. Een halfuurtje verder konden we dan aanleggen en het water induiken om te genieten van een zwembeurt.

Sommigen waren eerst wat terughoudend, want enkele tientallen meters verder zaten er toch enkele alligators nieuwsgierig toe te kijken :-) Onze gids vond het dan ook nog een goed idee om een van die alligators te lokken met een tak. Maar die dieren zijn blijkbaar totaal niet agressief (ik denk dat ze meer schrik van ons hebben dan omgekeerd), dus we konden met een (semi)gerust hart verder zwemmen in het warme, maar bruine en ondoorzichte water. Af en toe voel je wel een visje langszwemmen, maar wat niet weet, niet deert :-) Tenslotte kwamen er ook nog enkele dolfijnen poolshoogte nemen, maar die zijn nog schuwer dan de alligators, dus ook heel moeilijk om te fotograferen. Op de terugtocht werd er nog halt gehouden in een cafeetje langs de oever (eerder een hut op houten stellingen).

Even iets drinken en wachten op de zonsondergang met een geweldig zicht op de rivier. Ondertussen laat onze gids nog een van zijn verborgen talenten zien. Samen met de eigenaar van het cafe en nog een andere gids begint hij het ene na het andere lied te zingen. Alles onder begeleiding van gitaar en een soort van trommelinstrument. Echt mooi en prima achtergrondmuziek terwijl je in een hangmat ligt te genieten van de zonsondergang.

Nu het donker is, kunnen we met enkele zaklampjes terug de boot in en in het duister terugvaren naar de lodge. En dat was tot nu toe mijn favoriete moment van de reis. Een prachtige heldere sterrenhemel, een tochtje op een donkere rivier met langs de oevers de glinsterende rode oogjes van tientallen alligators, vuurvliegjes die de bomen verlichten, krekels die hun typische geluiden maken, hier en daar het geluid van een vogel ergens in de jungle en tenslotte af en toe een vleermuis die langs de boot scheert. Ik denk niet dat ik dit ooit nog eens zal meemaken, echt mooi.

Gisteren werd er in de voormiddag dan afgesloten met wat te vissen op piranha's. Met wat aas en een vislijntje konden we vanuit onze kano aan de slag. Het bulkt er echt van de vissen, dus je voelt onmiddellijk de vissen naar het aas happen. Maar die beestjes zijn zo snel dat het niet zo makkelijk is om er eentje te vangen. Op een uurtje tijd ben ik er toch in geslaagd om twee piranha's en 3 sardientjes te verschalken. Maar echt groot zijn ze niet, dus werden ze natuurlijk terug geworpen. En ook al zijn ze niet groot, ze blijven toch gevaarlijk. Wanneer een van de Engelse meisjes er eentje boven haalde viel die van het haakje in de boot. En bij het oprapen slaagde dat kleine visje er toch in met zijn tanden onze gids te verwonden aan zijn hand. De wonde viel gelukkig nog mee, maar toch een demonstratie van de scherpte van die tanden.

Nadien was het tijd voor een lunch en konden we terugkeren met de boten. Deze keer duurde de terugtocht maar anderhalf uur. En ook de tocht met de jeep was korter, want deze chauffeur reed zelfs nog sneller als de vorige.

Moe maar voldaan konden we uiteindelijk toch onze spullen droppen in een hotelletje en nog genieten van een pizza met ons groepje.

Vamorgen was het vroeg, want ons vliegtuigje vertrok al om 7h30. En ja, deze keer was het stipt op tijd en een klein uurtje later waren we dus terug in La Paz. Even terug naar adem happen, want de hoogte merk je toch wel degelijk.

In een hotelletje al het zweet en vuil achtergelaten in de douche en straks de bus op richting Sucre.

Adelante !!