2 down, 3 to go
Waar waren we gebleven?
Ah ja, Katrien was gearriveerd en haar bagage zat nog in Lima. Dat is gelukkig 's avonds in orde gekomen en dus waren we klaar om verder te trekken. Een taxi naar Terminal Terrestre en we zijn klaar voor een busrit van 6u naar Puno aan het Titicaca meer (voor de liefhebbers, dat wil zeggen 'grijze puma'). De reis verloopt redelijk comfortabel en het landschap is echt prachtig. Heuvelachtig met kleine struiken en hier en daar plukken wild gras met eindeloze uitzichten en hier en daar kuddes lama's en vicuna's die in het wild rondlopen. We klimmen alsmaar hoger (tot max 4200m) en een lichte hoofdpijn geeft aan dat de lucht ijler wordt. Na 6u zijn we dus effectief in Puno, wat groter uitvalt dan verwacht. In de busterminal laten we ons leiden door een vrouw die ons op korte tijd een busticket aan de hand doet voor ons vervolg naar Copacabana de volgende dag, een hotel in de buurt regelt en een ticket verkoopt voor een tochtje van enkele uren naar de Islas Flotantes voor de volgende dag in de voormiddag. Da's dus allemaal rap geregeld.
Het hotel is redelijk schamel, maar voor 1 nachtje moet het maar volstaan. Ondertussen hebben we allebei wel stekende hoofdpijn gekregen. Het eten smaakt hierdoor niet echt en het wordt een vroeg nachtje.
Ik heb redelijk goed geslapen, maar Katrien heeft het blijkbaar heel kwaad gehad, bijna niet geslapen en de wc met enkele bezoekjes vereerd. Een ontbijt doet echter wonderen en we zijn dus klaar voor een tochtje naar de drijvende eilanden.
Een busje met nog een tiental andere toeristen pikt ons op en brengt ons naar het haventje. Met een comfortabel bootje varen we in ongeveer 30 minuten naar de eilanden. Ik had me aan een commercieel tripje verwacht, maar al bij al was het zeker de moeite waard om te zien hoe die mensen daar leven. Kleurrijke klederdracht en een ideale setting om enkele mooie foto's te nemen.
Daarna kort lunchen, de rugzakken oppikken in het hotel en terug naar de busterminal. Deze keer een trip voor de boeg van (slechts) 3u naar Copacabana in Bolivia. 2 landen achter de rug en nog 3 te gaan :-)
Aan de grens blijkt dat ik een papiertje kwijt ben dat ik had moeten kopen in Lima, maar 5 USD later is dat probleem weer geregeld en kan ik ook het land binnen. Er moet ook terug geld worden gewisseld, want met onze Peruviaanse Soles zijn we hier niks, en we schakelen over op Bolivianos.
Copacabana blijkt een havendorp te zijn met genoeg keuze in hotelletjes. Na wat zoeken vinden we iets heel comfortabel en voor 35Bol. per persoon (ongeveer 3.5 euro) mogen we niet klagen.
We hebben ook al dadelijk een tocht geregeld naar het Isla del Sol voor de volgende dag, dus wederom 2 vliegen in 1 klap. Van de hoogteziekte hebben we nog maar weinig last, dus nu kunnen we volop gaan genieten van de reis. 's Avonds nog een lekker truche parillada (forel op de bbq) en dan slapen. Ondertussen staan we ook weer een uurtje dichter tegen thuis en is het verschil nu nog maar 6u.
De volgende dag voor de eerste keer overslapen en is het dus haasten om alles in te pakken en beneden de rugzakken in bewaring te geven. Het plan is immers om te overnachten op het eiland en enkel de kleine rugzakken mee te nemen. (ja, een mens sleurt wat mee op reis). We zijn stipt op tijd aan de boot, maar zoals kon worden verwacht heeft niet iedereen die ijzeren discipline en vertrekken we een half uur later :-)
Het boottochtje duurt 2u, maar da's enkel omdat de boot zo traag gaat. Ik blijf toch nog steeds een op snelheid bewuste westerling :-)
Binnen in de boot zit je op metalen stoeltjes zoals je die op een bal van de Scouts wel eens tegen komt. Ze hebben ze gelukkig wel aan de grond vastgenageld. We komen aan op het noordelijk deel van het eiland en het is de bedoeling dat we langs een aantal bezienswaardigheden onze weg naar het zuidelijk deel zoeken. De wandeltocht is de moeite waard en de uitzichten zijn prachtig, maar qua culturele bezienswaardigheden krijgt dit eiland een dikke onvoldoende.
Al bij al een geslaagde wandeltocht en mijn longen doen weer goed hun best :-)
Het boottochtje duurt nog langer als op de heenweg, want onderweg wordt er nog halt gehouden bij een wel zeer kunstmatig floating island. Als het maar opbrengt is de leuze van de dag, maar de meeste toeristen blijven toch zitten ... been there, done that.
Terug naar ons hotelletje voor een nieuwe overnachting.
En zo is het vandaag dus dinsdag en vertrekt over anderhalf uur onze bus naar La Paz.
cu later!
Ziekteverlof
Over mijn avonturen in Peru kunnen we voorlopig kort zijn. Zoals reeds gemeld kwam ik hier aan met een zere teen en wat keelpijn.
Nadat ik maandag een hotelletje had gevonden met behulp van een vriendelijke taxichauffeur heb ik eerst wat geslapen en ben ik dan op zoek gegaan naar een hospitaal. In het dichtst bij gelegen hospitaal spraken ze natuurlijk geen letter Engels, maar daar dienden die twee weken Spaanse les natuurlijk voor. Ik krijg het redelijk uitgelegd en al vlug kan ik een dokter zien. Na een snel onderzoek besluit die dat ik een infectie aan de longen heb. Ik ben hier enigszins door verontrust, maar hij stelt me gerust en schrijft me enkele dagen rust voor in combinatie met een antibioticakuur (voor de insiders: natuurlijk breed spectrum).
Voor mijn voet moest ik de dag erop terugkomen om wat 'radiografias' te laten nemen. Daaruit bleek dat er niks gebroken is, dus dat was al een probleem van de baan.
De afgelopen dagen heb ik hier dus niet veel gedaan buiten mijn bezoekjes aan het hospitaal voor enkele injecties en vooral veel rusten.
Gisteren heb ik dan nog wel een tripje gedaan met zo'n toeristenbus, zodat ik toch als een semi-bejaarde iets van de streeks heb kunnen zien.
Vanmorgen dan opnieuw naar het ziekenhuis voor een check-up naar dokter Aldo. Die verklaarde me ok om verder te reizen, maar laat me de komende dagen toch nog verder antibiotica nemen uit voorzorg.
Bon, ik voel me al een stuk beter en ben klaar om verder te reizen.
Gisteren is Katrien me ook komen vervoegen en die was na een dagje reizen natuurlijk stik kapot. En daarbovenop komt dan nog dat haar bagage ergens in Lima is blijven hangen. De luchtvaartmaatschappij heeft beloofd dat deze vanavond in Arequipa zal zijn, maar dat valt dus nog te bezien.
Dus, als die bagage hier arriveert, kunnen we morgen verder reizen richting Titicaca meer. Hopelijk komen er dan leukere verhalen :-).
Reizen is lijden ... of toch niet
Eerst het slechte nieuws. Ik zit al enkele dagen met een verkoudheid en een zere teen. Die zere teen heeft trouwens niks met de verkoudheid te maken, maar met het feit dat ik bij het doorklieven der golven nogal onzacht van mijn board ben gevallen. Soit, dan kan ik waarschijnlijk dus toch niet meedoen met de Rip Curl Pro Tour 2009, jammer, maar zo krijgt de jeugd ook een kans natuurlijk.
Ik ben er in geslaagd mijn vlucht naar Arequipa met een dag te vervroegen en via Lima zal ik dus maandag ter bestemming zijn.
Vrijdag waren de laatste taallessen. Twee weken is wel genoeg voor nu, want het wordt al veel om allemaal te onthouden en we zijn tenslotte op vakantie, nietwaar. En dan heb ik enkel nog maar de tegenwoordige tijd gezien. Wanneer ik dus converseer met iemand kan ik enkel zeggen wat ik op dat moment aan het doen ben of wil doen, niet echt handig dus. Mijn lerares heeft me echter een overzichtje meegegeven met de belangrijkste vormen in de verleden tijd. Iets om zelf te studeren duswanneer ik tijd heb, maar wanneer gaat dat ooit zijn, ik zou eens wat verlof moetennemen
Zaterdag kan ik goed gebruiken om wat uit te zieken, alhoewel ik nu nog altijd met een snotneus zit. 's Avonds nog wat foto's genomen van la familia (binnenkort online). Ze hebben in die 2 weken echt hun best gedaan om me het naar de zin te maken, maar mijn Spaans is echt te beperkt om fijne gesprekken te kunnen voeren en dat was vaak frustrerend.
Zondag vroeg op, want ik kijk er toch wel naar uit om naar Peru te vertrekken. Nog een laatste ontbijt en dan afscheid genomen van Angel y Norma, de enigen die om 8u al wakker zijn. De muziek in het dorp is trouwens pas iets na 7u gestopt. Gisteravond toen ik ging slapen was er muziek te horen uit het dorp, uit een keet recht over de deur, uit 2 auto's die hun speakers vollen bak hadden open gedraaid, was de baby aan het huilen en was de hond tegen die van de buren aan het blaffen. Het was er zo ver over dat ik het grappig vond. Natuurlijk ook in de wetenschap dat het de laatste nacht was dat ik die kakafonie moest aanhoren. Of het goed klinkt is voor die gasten blijkbaar niet zo belangrijk, als het maar luid is. Rare jongens, die Ecuadorianen.
Na een rustige busrit kom ik opnieuw aan in het naar uitlaatgassen stinkende Guayaquil. In tegenstelling tot Montanita schijnt de zon hier natuurlijk wel en is het 30 graden. Dan gaat een mens al eens naar de kust voor het goeie weer ...
Bij de check-in blijkt dat ik op plaats 1A zit in business class. Hoe dat is kunnen gebeuren weet ik ook niet (misschien door mijn vlucht een dag te vervroegen), maar bon, ik leg me er bij neer
In Lima moet ik mijn bagage oppikken en opnieuw door de douane. Vreemd dat ik niet in transit kan. Soit, 8 uur wachten op mijn tweede vlucht met eindbestemming Arequipa en proberen om de tijd te doden metkoffietjes te drinken in een Starbucks en mijn reislog wat te updaten.
In het kort
De nieuwe week is halfweg en ik zit in een vaste routine nu. Elke dag 2 taalsessies en in de namiddag wat sport.
Op maandag zijn we begonnen met een nieuwe groep in niveau 2. Jacob, een student uit Zweden, Sally en Donald, twee 40 plussers uit Texasen ikzelf. Jacob en ik hadden al vlug door dat het verschil met de 2 Texanen wel erg groot was, en wat ik verwachtte gebeurde de volgende dag ook. Ze hebben zelf besloten om terug te keren naar niveau 1, want dat ging echt niet. Nu zitten we dus nog met 2 en gaat het hard. Verbos irregulares, reflexivos, reciprocos en nog andere leuke dingen. Ik moet wel zeggen dat de leraressen het zeer goed aanbrengen, want er wordt veel gelachen en veel wordt spelenderwijs aangeleerd.
Maandag ook eens gaan lopen op het strand, maar dat had ik beter niet gedaan. Zonder loopschoenen in de bagage (de boog kan niet altijd gespannen staan) was het op blote voeten te doen, maar 25 minuten waren al genoeg om een paar blaren te ontwikkelen en het dus verder voor bekeken te houden.
Gisteren ben ik dan maar opnieuw gaan surfen, wat me toch iets beter af gaat tegenwoordig
Als afsluiter nog een paar observaties in het dorp(je) hier.
Enkele metsers zijn hier bezig aan de constructie van een huis, maar gaan toch wel redelijk primitief te werk. De stellingen zijn vervaardigd uit bamboe stokken die waarschijnlijk best wel stevig zijn, maar echt bedrijfszeker ziet het er toch niet uit. Twee handlangers voeren constant cement aan in een grote plastic emmer. Gewoon op de schouder en zo twee verdiepingen op langs een houten laddertje. Ondertussen staat er beneden een andere tot aan zijn enkels in de cement te dabberen en de emmers bij te vullen met een schop.
Wanneer ik 's middag een fruitsla zit te eten in een restaurantje passeert er een koppel toeristen. Ook al is het duidelijk dat het een koppel is, toch wordt het meisje nagefloten en wordt er vanalles geroepen door een local die blijkbaar niet aan zijn proefstuk toe is.
Wanneer ik op het strand wandel zie ik ook hoe de (enkele) vuinisbakken worden leeggemaakt die her en der zijn geplaatst. Er zitten geen plastic zakken in, dus komt er een arbeider met een jute zak langs en begint er alles stuk voor stuk met zijn blote handen uit te halen en over te hevelen in de jute zak. Proper !
Terug thuis zie ik dat Oswaldo, de surfer, wat aan zijn armspieren aan het werken is. Op het binnenplaatsje heft hij een gewicht verschillende keren snel boven het hoofd. Training om sneller te kunnen peddelen bij het golfsurfen. Het gewicht in kwestie kan ik niet anders omschrijven als een ijzeren staaf met aan beide zijden een klomp cement. Het is dan nog niet eens van hemzelf, maar hij heeft het geleend van een vriend voor een paar dagen.
Ik heb het hier ondertussen wel gezien. Een paar straten en je bent rondgewandeld. Er zijn hier hippies die hier de godganse dag geen poot uitsteken, 36 toertjes rond het dorp rondsloffen en nu en dan een joint opsteken of aan een waterpijp lurken. Ik wil niet eens weten hoeveel maanden sommigen hier al rondhangen.
Zondag wacht het vliegtuig naar Peru, ga ik andere lucht opsnuiven en mijn Spaans in de praktijk proberen te brengen.
Eerste lesweek
Na een volle lesweek kan ik een overzichtje proberen geven van wat ik ondertussen allemaal heb meegemaakt . Het zal misschien niet allemaal even chronologisch zijn, but here we go !
In het begin van de week was er een leuk moment. Tijdens de week verblijft er hier blijkbaar ook een jongen met de naam Dario. Ik heb hem gevraagd of hij een familielid is, maar hij zegt een amigo te zijn. Hij is 15 jaar en supervriendelijk. Als ik hem zie krijg ik bijna een krop in de keel, want die jongen heeft ook niet veel zoals de rest van de familie, maar hij is heel beleefd en heeft altijd een smile op zijn gezicht. Ik vroeg hem naar zijn school en wat voor uniform hij droeg. Fier toonde hij mij zijn naam die op zijn hemd was geborduurd. Na het ontbijt zei hij dankbaar gracias tegen Norma (de moeder van de familie) en met een glimlach vertrok hij naar el colegio (middelbare school).
In de Spaanse les was het weer leuk met mijn Engelse klasgenoten. Het gaat niet altijd zo snel als ik zou willen of kunnen, maar ik vind het leuk zoals het is. Bij de tweede dag van het surfen volgde een kleine terugslag in vergelijking met de eerste dag, want mijn balans en timing leken nergens op. Morgen beter en zoals een klasgenoot zei 'un dia mal en la playa es mejor que un buen dia en el oficina'. En zo is het, ook al werk je bij Atos Worldline
Na de tweede taalles van de dag zijn we nog een vaso de cerveza gaan drinken en toen brak waarempel de zon door. Kan ik eindelijk aan dat kleurtje beginnen werken.
Het weer wordt geleidelijk aan beter, nog steeds dikwijls bewolkt, maar best wel een aangenaam temperatuurtje. In de les zaten we volop in de werkwoorden en de Engelsen hebben moeite om te volgen. Voor mij gaat het prima, omdat die vervoegingen veel op het Frans lijken. Het surfen ging woensdag veel beter. Ongeveer 1/3 van mijn pogingen lukten prima en ik maak vooruitgang.
's Avonds was er met de studenten van de school een sushi avond gepland. Met 2 busjes werden we naar een locatie gebracht even verderop aan de kust. Een strandhuis dat wordt bewoond door de buitenlandse eigenaars van de plaatselijke pizza place. Heel de avond sushi, mojitos, bier en cuba libres. Hele lekkere sushi en ook gezellig kennismaken met enkele medestudenten rond het kampvuur. Daarna achter op een pickup truck terug naar Montanita door de donkere nacht, een speciale ervaring.
Donderdag aan de ontbijttafel weer sanduches en deze keer tesamen met een tortilla con vegetales. Norma doet echt haar best om te converseren met mij wat ik heel sympathiek vind. Want ondertussen hadden ze de dag voordien haar moeder dringend naar het hospitaal moeten brengen, iets met colicos, dus ik denk kolieken, maar in het Nederlands weet ik zelfs niet wat dat is.
Onze lerares van de voormiddag was ondertussen ook in het ziekenhuis beland met een apendicitis, dus nu hebben we Jessica, een beetje een rare vond ik in het begin, maar ze is wel goed. Ik moest een of ander werkwoord vervoegen, maar maakte een foutje en zei dus in het Spaans 'yo castro', wat zoveel wil zeggen dat ik gecastreerd ben. Eerst keek ze nogal verbaasd, maar na het opklaren van de verwarring lag de klas natuurlijk in een deuk. Een gevaarlijke taal dat Spaans.
Ondertussen was het terug wat kouder en het surfen zag er niet zo apetijtelijk uit, maar eens in het water was ik blij om te kunnen surfen en het ging heel goed.
Verder het gebruikelijke middagritueel. Mijn huiswerk maken in een resto en terwijl genieten van een ensalada de frutas con cereales y yogur. Dan nog even langsgeweest bij de duikshop en me ingeschreven voor een tripje op zaterdag.
In de namiddag was er tijdens de les wat beroering op het terras. Bleek dat je vandaar een ballena (walvis) kon zien die voor de kust wat aan het spelen was. Op een paar 100m van ons konden we hem zien zwaaien met zijn staart en buikvinnen, net alsof hij goeiedag deed. Blij dat ik dat gezien heb.
Na de les wilden de Engelse meisjes naar een restaurantje waar ze pannenkoeken op de menukaart hadden zien staan. Ik heb al een hele week gezond gegeten, maar nu zijn we ons te buiten gegaan aan dikke pannenkoeken met ijs, bananen, aardbeien en overgoten met ... nutella
Tijdens het avondeten begon de conversatie al wat te vlotten, ook al kan ik enkel nog maar de tegenwoordige tijd gebruiken.
Oswaldo, de zoon des huizes wou vanalles weten over mijn vriendin en familie, het aantal kinderen, nonkels, tantes, etc. Hij begon ook een hele uitleg te doen over een aardbeving van 2 jaar geleden (want blijkbaar was er tijdens de nacht nu ook een kleine aardbeving geweest, waar ik trouwens niks van gemerkt heb). Maar toenertijd vreesde de dorpsbevolking voor een tsunami en was iedereen de heuvels ingevlucht. Ik heb niet alles verstaan, maar ik wist in ieder geval waar het over ging, dus die lessen beginnen hun nut te bewijzen.
En toen deed hij ook nog een hele uitleg over Holland en dat daar een heel gebied was dat ze hebben herwonnen op de zee, maar dat ze er toch nog schrik hebben voor overstromingen. België weet hij niet liggen, maar dat dan weer wel.
Vrijdag was het heel slecht weer en werd omwille van het tij het surfschema ook verschoven naar de namiddag en zijn we pas gestopt toen het donker werd.
Ook de laatste lesdag van de eerste week met veel verbos irregulares, dat wordt blokken. 's Avonds een BBQ in de cabañas waar de meeste studenten verblijven. Heel lekker eten met grote gambas en lekkere vis en kip. Achteraf nog wat pintjes en coctails gaan drinken en wat gaan poolbiljarten met Phil en Alex. Echt 2 toffe gasten, geen party animals, maar intelligente kerels die al wat van de wereld hebben gezien en die ook veel van sport afweten, ook al gaat het dan vooral over cricket en rugby. Het was laat toen ik mijn bed inkroop.
Small intermezzo forthe chicos and chicas de Inglaterra. I'm just describing hereto the Dutchspeaking crowdhow great you guys are. A bit ruido and arrogante, but I managed to live with that. And I could especially appreciate how knowledgeable you are on sports. That is if you can call cricket a sport of course
Zaterdag was een dag om snel te vergeten. Het weer was schitterend, maar dat was de enige meevaller eigenlijk. Het begon wel goed met een mooie strandwandeling naar de plaats van afspraak voor de duiktrip.Anne, de instructrice uit Denemarken nam ons (Ulrike, Christof en ik) met een jeep mee naar een vissersdorp even verderop. Met een gemotoriseerde visserssloep beukten we even later door metershoge golven en kwamen we zo in open zee terecht.
De bestemming was een rotseilandje een halfuur verderop, waar we zouden duiken. Het was al snel duidelijk dat ondanks het mooie weer de zeeredelijk wild was. Daar aangekomen werd demotor stilgelegd en het anker uitgegooid. En toen begon de miserie. Door het hevige wiegen van de golven werd ik al snel misselijk en was het kwestie van de uitrusting zo snel mogelijk aan te krijgen en in het water te plonzen. Eens erin ging het ietsje beter, maar het was eigenlijk veel te wild voor een stelletje beginners. Eens de Duitsers er ook inlagen begon Ulrike wat te panikeren omwille van de hoge golven die de boot sterk deed schommelen terwijl wij aan het ankertouw hingen. Na kort overleg besloten we terug aan boord te klimmen en een rustiger plekje op tezoeken. Maar terug in de boot werd ik nog mottiger als voordien. Dat in combinatie met de zware condities en het feit dat ik een beginnend duikerben, deed mij al snel besluiten dat ik niet mee zou duiken. Het volgend uur hebben de anderen 2 duiken gedaan terwijl ik op de bodem van de sloep probeerde te overleven, ondertussen mijn ontbijt en enkele porties maagzuur aan de vissen voerend.
Daarna keerden we eindelijk terug naar de kust en kon het herstelproces beginnen. Enkele van mijn vrienden zullen zich ongetwijfeld nog levendig ons vistripje op zee herinneren van enkele jaren terug. Die lijdensweg duurde toen nog langer, maar dit was minstens even intensief. Waarom blijf ik die miserie toch opzoeken?
Ulrike en Christof zeiden achteraf dat ze wel het een en ander hebben gezien onder water, maar dat het zicht redelijk troebel was omwille van de sterke onderstroom die veel zand deed opdwarrelen en dat ik niet zoveel had gemist. Maar ze waren ook niet erg tevreden over de instructrice die dat beter had moeten inschatten en de trip misschien beter had uitgesteld. Soit, ik heb het overleefd en ben blij dat ik weer met beide voeten aan wal ben.
Daarna zijn we over het strand terug gewandeld naar Montanita en kwamen we Phil en Alexandra nog tegen die van hun laatste dagje hier aan het genieten waren. 's Avonds zijn we dan met z'n allen nog iets gaan drinken en toen vroeg mijn bedje in om te recupereren van een fysiek uitputtend dagje.
Als afsluiter nog een kleine observatie over het leven in mijn familia. Om aan te tonen dat de tijd hier precies toch wat heeft blijven stilstaan. Bij het avondmaal doen de vrouwen al het werk in de keuken en schuiven de mannen hun voeten rustig onder tafel. De borden worden opgeschept en ze beginnen te eten. In het begin wilde ik dan nog de beleefde uithangen en iedereen smakelijk eten wensen, maar dat is hier precies niet de bedoeling
Als er tijd over is terwijl de mannen eten, scheppen de vrouwen wat eten in een kommetje en schuiven ze bij aan de rand van de tafel. Maar wanneer de vader bijvoorbeeld aangeeft dat hij nog wat vis wil, dan staat de moeder opnieuw op om hem dat te geven. Het gaat er niet nors of onvriendelijk aan toe (geengezin Van Paemel toestanden), maar de rollen zijn wel zeer duidelijk verdeeld. Idereen zegt wel gracias als ze opstaan van tafel, maar ook de afwas is voor de vrouwen. Andere zeden, andere gewoontes ...
Eerste schooldag
Over het weekend kunnen we kort zijn. Het weer was slecht, dus ik heb enkel wat kunnen wandelen op het strand en heb wat gelezen, maar voor de rest heb ik niet veel uitgespookt. Ik dacht me te gaan informeren bij de duikshop, maar die was bijna het hele weekend dicht. Zondagavond waren ze eindelijk open (rare uren inderdaad). Als ik wil gaan duiken zal het voor volgend weekend zijn, want da's een half uurtje met de bus van hier verwijderd en is een dagactiviteit. En aangezien ik gedurende de week elke dag taalles heb, zal dat dus even moeten wachten.
Slapen lukt nu prima, alleen word ik af en toe ook gewekt door een lokale haan. Inderdaad, die rotbeesten blijven mij achtervolgen
Aan het ontbijt zit ik meestal alleen met de moeder van het gezin, want de rest is dan al gaan werken of naar school. Net zoals de rest van hun levensstandaard is het ontbijt ook redelijk basic. Gisteren was het 'pan frances', oftewel gewonnen/verloren brood en vandaag waren het opnieuw 'huevos revueltos' (scrambled eggs) met 'pan tostado', wat eigenlijk verdacht veel leek op een croque monsieur. En daarbij natuurlijk mijn kopje oploskoffie en een of andere 'jugo' (fruitsap).
's Avonds is het altijd iets in combinatie met rijst, dus ik denk dat die rijst me na 2 weken wel uit mijn oren zal komen.
Ondertussen speelt de tv hier van 's morgens tot 's avonds laat en komen er allerlei mensen over de vloer. Een deel van dit 'huis' heeft zelfs geen deuren en ze komen eigenlijk letterlijk de slaapkamer van de ouders binnen. Alsof je naaste buurman een praatje komt slaan terwijl je in je pyama nog op je bed zit, ik zie het bij ons nog niet zo gauw gebeuren.
Mijn kamer kan ik wel met een sleutel afsluiten, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken. Nu de Amerikaanse is vertrokken ben ik verhuisd naar die iets betere kamer, alhoewel dat een relatief begrip is, het blijft hier overal redelijk vochtig.
Gisterenavond wat tijd doorgebracht met de familie terwijl moeder de vrouw bezig was met wat naai- en stikwerk. Volgens mij heeft ze practisch nooit tijd voor zichzelf. Als ze niet aan het koken is, is ze wel bezig met 1 van de baby's die hier lijken op te groeien terwijl de moeders zijn gaan werken of op school zitten. Wat een leven, ik heb hier soms het gevoel dat ik in een aflevering zit van 'Bokrijk, het leven zoals het was'.
Ook nog naar een dom tv programma gekeken met slechte acteurs die grappig probeerden te doen. Echt VTM avant la lettre, maar ze vinden het hier precies wel grappig, dus ik heb maar sympathiek meegelachen en gedaan alsof ik helemaal mee was met de finesses van de Ecuadoriaanse humor.
Nog een kleine voetnoot, ze leve dus heel basic, maar gisteren haalde de zoon ineens wel zijn iPhone boven. Dat hebben ze dan weer wel. Volgens hem heeft hij die op de kop kunnen tikken voor 150 USD, maar ik heb maar niet gevraagd waarom hij daar zoveel geld aan besteed heeft.
Vandaag, maandag, was een excellent dagje. Het begon al vroeg met een flauw zonnetje, wat een hele verademing was ten opzichte van het weekend. De Spaanse les begon om 8h en ik werd als beginner ingedeeld bij 4 klasgenoten uit de UK. 3 afgestudeerde dokters en 1 verpleegster die samen 2 koppels vormden en op wereldreis zijn. Dit is enkel het begin van hun reis. In Zuid-Amerika gaan ze een traject volgen dat vergelijkbaar is met het mijne, maar daarna trekken ze nog naar Nieuw-Zeeland, Australië en enkele landen in Azië. Da's pas een uitdaging.
Hun niveau van Spaans ligt echter nog lager als dat van mij, dus ik kon hier al dadelijk indruk maken met enkele woorden die ik in de afgelopen dagen heb opgepikt. Voor de rest van de week zal het programma er ongeveer als volgt uitzien. Van 8 to 10h woordenschat en grammatica en in de namiddag vooral vragen stellen aan elkaar plus bijkomende werkwoorden en woordenschat met de bedoeling om uiteindelijk met elkaar een gesprek te kunnen voeren. Tussen die twee sessies door heb ik me deze week ook ingeschreven voor een surfcursus. Het water in de oceaan is aangenaam warm en het is echt dikke fun. Ik had ooit al eens een poging ondernomen in Frankrijk, maar hier gaat het precies veel makkelijker. Waarschijnijk een combinatie van stabielere boards en iets kleinere golven, maar ik kon al dadelijk rechtstaan en meerijden op een golf(je), een zalig gevoel.
Na het tweede deel van de taalles ben ik met die Engelsen nog een cerveza gaan drinken en hebben we naar het begin gezien van de match van Federer tegen Del Potro. Heb trouwens net de avonturen van Kim gelezen, way to go !
En om het helemaal mooi af te sluiten, ik zit nu in een internet cafe tegenover een bar waar ze constant Guns 'n Roses, AC/DC en aanverwanten spelen. Zoals ik al zei, een excellent dagje
Aankomst in Montanita
Gisteren toch nog altijd last van de jetlag en vroeg op. Eerst ontbijten en dan zienhoe ik snel aan de bus terminal geraak. Bij het ontbijt naar twee ouderenmannen gekeken die op de hoek van destraat doen alsof ze onmisbaar zijn om de automobilisten te helpen bij het parkeren. Vriendelijk goeiendag knikkend denk ik dat ze zo een centje willen bijverdienen, maar ik vrees voor hen dat het niet veel opbrengt. Ondertussen valt me opnieuw de talrijke aanwezigheid op van de Policia op hun 250cc motoren. In volle combat dress met bijhorende zwarte zonnebril en kogelvrije vest gaan ze duidelijk voor de 'mean mothafucka' look. En de automobilisten blijven nog steedsom het minste claxonneren. Eerst dacht ik dat ze het voornamelijk deden om de voetgangers te waarschuwen bij het oversteken van destraat (want niemand houdt hierrekening met de verkeerslichten), maar nu ben ik er van overtuigd dat het eerder een tic nerveux is.
De bus nemen naar de terminal gaat weer volgens het beproefde 'spring er maar op als je kan' ritueel en even later bevind ik mij in een enormebus terminal, annex shopping mall. Hetjuiste loket vinden gaat verbazend makkelijk en even later heb ik mijn ticket voor Montanita beet. De trip duurde nog geen 3 uur (korter als verwacht) en daar sta ik dan in een kleine pueblo aan een prachtige oceaan. Er is eigenlijk maar 1 hoofdstraat en enkele kleinere zijwegen.
De ene bar naast het andere restaurant en een mix van locals, hippies en surfers. Duidelijk een heel relaxte sfeer en een surfers paradise. Al snel heb ik mijn gastgezin gevonden, Angel en Norma Borbor-Mejillon. Samen hebben ze een stuk of 6 kinderen en 3 of 4 kleinkinderen, maar ik zou nog eens moeten hertellen om zeker te zijn. De leefomstandigheden zijn naar onze Westerse normen ronduit armzalig, maar ik had ook niet anders verwacht. De mensen zijn echter zeer vriendelijk en ook al spreken ze uitsluitend Spaans, we doen ons best om elkaar te verstaan. Ik toon al direct foto's van mijn familie en vriendin, wat ze enorm leuk vinden. Rond 7 uur wordt er gegeten, een lekkere rijstschotel met scampi's die hier recht uit de zee komen en niet duur schijnen te zijn, en waarempel zelfs frietjes (weliswaar van de platte soort). Tot zondag is hier ook nog een Amerikaanse studente te gast. Ze komt eigenlijk uit Molokai inHawaii (fatherDamian, yes of course!)en heeft een naam die ik niet kan uitspreken en alweer vergeten ben eigenlijk. Ze studeert momenteel in San Diego en keert daar dus na 3 weken vakantie en Spaanse lessenterug naartoe. Na amper enkele dagen in Zuid-Amerika ben ik al lang blij dat ik nog eens een taal kan spreken die ik begrijp.
De zoon des huizes (een semi-professionele golfsurfer) is een coole gast en probeert over vanalles en nog wat een gesprek aan te knopen. Volgens de Amerikaanse ligt hij elke dag tot tegen de middag in zijn bed en gaat hij 's avonds ook lang op stap, maar wat mij betreft zal dat voor een volgende keer zijn, want ik ben doodop. Veel dingen gezien , veel nieuwe gezichten en impressies.
De nacht onder een muskietennet doorgebracht (wat hier wel nodig is vrees ik) en vanmorgen opgestaan met bewolkt weer en zelfs wat regendruppels. Het weekend kan beginnen.
Guayaquil
Gisteren was een vermoeiende dag, niet zozeer omwille van mijn drukke activiteiten, maar eerder omwille van het effect van de jetlag. Maar al bij al valt het nog mee en voel ik me nu ok in het nieuwe ritme. 's Middags ben ik een hapje gaan eten en kwam ik terecht in iets wat je niet anders kan omschrijven als een openbare kantine. Echt zo'n plek waar de locals tijdens hun lunchpauze iets gaan eten. Op aanraden van de Lonely Planet bestelde ik de Almuerzo, wat eigenlijk net zoveel wil zeggen als 'Plat du jour'. En dan moest ik nog kiezen tussen pescada con salat en nog iets wat ik eigenlijk niet goed verstond. De ober toonde het mij, maar omdat ik niet echt kon identificeren wat het was koos ik maar voor zekerheid. Pescada is vis, dus dat zou wel meevallen. En eigenlijk was het nog niet zo slecht. Een lekker soepje, rijst met gefrituurde vis en een beetje salade. Voor 2 USD mag een mens niet klagen. En vandaag zitten mijn darmen nog in de juiste volgorde, da's dus dik ok
Daarna ben ik een kathedraal gaan bezoeken, bij de officina de turismo langs geweest voor de uren van de bus naar Montanita en wat gaan wandelen langs de Malecon. Ondertussen ook nog wat genoten van het enthoesiasme van de Ecuadorianen die op elke hoek van de straat, in elk cafe en restaurant massaal voor hun tv zaten omdat Ecuador tegen Bolivië speelde. 3-1 gewonnen, dus het was feest. Daarna terug naar mijn hotel en wat liggen vechten tegen de jetlag en naar het tennis gekeken. Wickmayer naar de halve finale !!
Veel valt er hier niet echt te doen, dus vandaag wordt waarschijnlijk ook een rustig dagje. Het wordt hier wel warmer en warmer precies, dus alles op het gemakje he. Straks naar het oude stadsdeel wat wel mooi schijnt te zijn, maar voor de rest is het hier een stad als een ander. Ik kijk al uit naar morgen wanneer ik de bus neem naar Montanita en mijn gastgezin. Weg uit de stad en naar het strand en de surf scene, yeah baby! Maar dat lezen jullie de volgende keer dan wel weer.